Juliusz Słowacki

Ostatnie wspomnienie

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Ostatnie wspomnienie

Do Laury

Dawniej bez serca — dziś bez rozumu, 

O biedna Lauro! — nim zginę, 

Dla ciebie z głuchych pamiątek tłumu 

Wianek Ofelii¹ uwinę. 

Ty go drżącymi weźmiesz rękoma, 

Jak wąż ci czoło okręci... 

Oto bławatki, ruta i słoma, 

A to są kwiaty pamięci... 

Burza żywota nad nami mija, 

Przeminie — lecz głowę zegnie: 

Śmiech nie pociesza — ból nie zabija, 

Wkrótce i rozum odbiegnie. 

Cicha spokojność nigdy nie wróci, 

Zniszczenia wicher nie wionie; 

Słońce nie cieszy, księżyc nie smuci, 

A w nicość śmierć nie pochłonie... 

Strętwiałość²! — za cóż ten zimny kamień 

Na serca nasze się wali? 

Żesmy się niegdyś w kraju omamień 

Na jednej drodze spotkali? 

Że cię tak długo dźwiękami lutni 

Budziłem i do snu kładłem, 

A ty smutniejsza niż ludzie smutni, 

Za innym biegłaś widziadłem. 

I coraz wyżej w niebo lecąca, 

Niknęłaś w marzeń lazurze, 

I roztopiona w blasku miesiąca, 

Zwiędłą rzuciłaś mi różę. 

I nie wiem nawet, czy z twego czoła, 

Czy twoją skropiona łezką, 

Czy mi jakiego ręka anioła 

Rzuciła różę niebieską. 

Ciemność twej duszy jak dżumy plama 

Od ciała przeszła do ciała. 

Widzisz jad w sercu? — to łza ta sama, 

Którąś ty w serce nalała. 

Widzisz, jak zagasł dziecka rumieniec, 

Gdzieś ty oddechem przebiegła?... 

Nie laur na głowie — lecz z ognia wieniec 

Tyś skrami oczu zażegła. 

Dziś, gdy mi włosy burza roztarga, 

Ogniami czoło mam sine, 

A jakąś dumą drży moja warga, 

Że w tych płomieniach nie ginę... 

Lecz gdy do szczęścia świat mię zawoła, 

Nie biegnąc za szczęsnych śladem, 

Przeklinam ciebie bladością czoła, 

Serca przeklinam cię jadem. 

Więc niech mię prędko chmury czarnemi 

Porywa wicher nicości, 

Bo już przekląłem wszystko na ziemi, 

Wszystko — w aniele przeszłości. 

Tam, gdzie tłum ludzi huczy, ucieka 

I falą powraca ciemną, 

Nic mię nie żegna, nic mię nie czeka, 

Nic za mną! i nic przede mną! 

Gdy bracia moi, gdy wędrownicy 

Lecieli z szumem po niebie, 

Ja, nieruchomy, gwiazdą źrennicy³ 

Patrzyłem w przeszłość — na ciebie. 

Dziewice ziemi nieraz spostrzegły 

Łzawymi oczu błękity, 

Że oczy moje za tobą biegły, 

Żem był na sercu zabity. 

Okruszynami serca, miłości 

Karmiłem blade widziadła... 

Ale łza taka, jak łza przeszłości, 

Na żadne serce nie spadła. 

Jak moje oczy topią się — mdleją, 

Jak myśli rzucają ze dna, 

Jak iskry sypią, jak łzami leją, 

Ty wiesz! — lecz tylko ty jedna. 

A teraz, smutny przeszłości echem, 

O ludzie, idę za wami, 

Choć śmiech wasz dla mnie — szalonych śmiechem, 

Łzy wasze — szalonych łzami. 

Lecz gdy się znudzę łez zimnych rosą 

I zimnych uściskiem prawic, 

Duszę mi od was wichry uniosą, 

Lecz wichry pełne błyskawic. 

Veytoux, d. 30 lipca 1835 r.

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Ofelia — postać z dramatu Williama Shakespeare’a Hamlet, córka Poloniusza, siostra Laertesa; Hamlet flirtuje z nią początkowo, następnie zabija przez pomyłkę (sądząc, że to mąż jego matki) Poloniusza; Ofelia popada w obłęd i popełnia samobójstwo, topiąc się w rzece; Laertes mszcząc się za ojca i siostrę wyzywa Hamleta na pojedynek, w którym obydwaj giną; w scenie ukazującej obłęd Ofelii pojawia się ona w wianku i rozdaje poszczególnym osobom kwiaty i zioła. [przypis edytorski]

2. strętwiałość — odrętwienie. [przypis edytorski]

3. źrennica — dziś popr.: źrenica. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ostatnie-wspomnienie-do-laury

Tekst opracowany na podstawie: Juliusz Słowacki, Dzieła Juliusza Słowackiego. Pierwsze krytyczne wydanie zbiorowe, t. I., Wiersze drobne, wyd. Bronisław Gubrynowicz, Lwów 1909

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: extranoise@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.